tamil poem

அன்பு மிகுந்தாலும்!

வரமா சாபமா 
தெரியலடி 
நீ என் 
வாழ்க்கையில
வந்தது.
 
என்ன நல்ல 
பாத்துக்குறேன்னு 
என் வேலையெல்லாம் 
நீ செய்ய, 
ஒன்னும் தெரியாதவ
ஆனேனடி.
 
எல்லா வேலையும் 
நீ செஞ்சும் 
உன்ன பாராட்ட 
முடியல..
சொல்லி காமிச்சடி.
 
என் வேலைய
நா செஞ்சாலும் 
உனக்கு புடிச்சமாதிரி
செய்ய சொல்லி 
கெடுத்தாயடி.
 
அக்கறைங்கிற
பேருல
என் சுதந்திரத்தை 
பறிச்சாயடி.
 
நீ செய்யறது 
தப்புனாலும் 
கோச்சிக்குவ.
உன்ன ஒன்னு 
சொல்லலனாலும் 
கோச்சிக்குவ.
 
நீ 
நல்லவளா
கட்டவளா 
தெரியலடி…
என்ன பாத்துக்குறேனு
உன்ன வருத்திக்காதடி!

பெண்ணாக என் பயணம்…

அழகிய குடும்பத்தில்
மூத்த பிள்ளையாய்
முந்தி பிறந்தேன்….

வீடு பள்ளி
தவிர வேறு இடம்
தெரியாமல் வளர்ந்தேன்…

குழந்தை மனம்
ஆசை பட்டாலும்
பெற்றோருக்கு
சுமை கொடுக்க
மகள் மனம்
தடுக்க..
தடுமாறி..
பின்
நிலை கொண்டேன்…

ஒரு நல்ல தோழி
தங்கை என்று
உணராமல்
சண்டையிட்டு
பொறாமை கொண்டேன்…

அன்புத் தம்பியை
அரவணைத்த
தோழி ஆனேன்…

படிப்பை தவிர
வேறு கலைகள்
அறியேன்..

பள்ளி
படிப்பு
பட்டப்படிப்பு
பண்பு என
உயிர் தோழியை
பின் தொடர்ந்தேன்..

சோம்பேறியென
பட்டமளிக்க பட்டு
எதனாலென்று
புரியாமல் வியந்தேன்…

காதலில் சிக்க கூடாதென்றாலும்
மனம் தடுமாறிய சில நொடிகளை
வென்று வந்தேன்….

படிப்பில்
அலுவலில்
வெற்றி கொண்டாலும்
மனையாளாய்
வெற்றி காண தவிக்கிறேன்..

கணவனே
காதலனாக
தோழனுமாக
கர்வம் கொண்டேன்
வாழ்க்கையை
அவனிடமிருந்து
கற்றும் கொண்டேன்…

என் அடையாளத்தை
என்னால் மட்டுமே
மாற்ற முடியும்
என்றிருதேன்..
என்னை மாற்ற
எண்ணுக்குள்ளிருந்து
ஒருவன் வந்தான்..
என் மகனாய்!
மாறினேன்..

யாரையும்
புண்படுத்த கூடாது..
அனைவரின் சந்தோஷம்
என் சுயமரியாதை விருப்பத்திற்கு
இடையில் சிக்கி
இன்னல் வெளிப்படாமல்
இனிமையாய் சிரித்தேன்…

ஒவ்வொரு
அவமானத்திற்கும்
காலம் பதில் சொல்லுமென
காத்திருக்கிறேன்….

கண்ணீரை
ஆயுதமாக அல்ல!
என் மனஜன்னலை
உடைத்து
கொட்டினேன்…

வெற்றிகளை
மனதில் கொண்டு
முயற்சிகளில்
சோர்வுகொள்ளாமல்
பயணிக்கிறேன்…

நேற்றும் இன்றும்
எப்போதும்
உண்மையான நான்
யாரென தேடுகிறேன்…

சரண்யா பொன்குமாரக
பிறந்து
சரண்யா சங்கராக
பயணிக்கிறேன்…

Photo Courtesy: The Internet